Afgelopen maandag was de dag waar ik een half jaar lang naar heb uitgekeken en waar ik me ook goed op had voorbereid. Lichamelijk dan. Want wat het mentaal met mij zou doen, daar had ik nog geen idee van. Ik kan het nog steeds niet goed onder woorden brengen, maar wil wel een poging wagen. Het zal geen korte blog worden deze keer. Eerder een reisverslag.
Ik ging 4 dagen mee naar Chamonix met een groep mensen met MS onder begeleiding van de Belgian Air Force en MS-Liga Vlaanderen en Ligue SEP.
Om te beginnen dit: wat de Belgian Air Force Staff (ik ga het vanaf nu afkorten tot BAFS) samen met de MS-Liga heeft gepresteerd verdient alle lof! Dit initiatief is ooit opgestart door kolonel Vleugels, die ondertussen met pensioen is. Hij is dit “project” echter 2-jaarlijks blijven organiseren (was er ook bij als degene die het leidde), samen met collega’s van de luchtmachtstaf. De BAFS (samen met de MS-Liga) heeft ons begeleid, gesteund, aangemoedigd, gezorgd dat alles geregeld was en zorgde dat wij zelf nauwelijks moesten nadenken over praktische zaken. We kregen voorafgaand aan de reis duidelijke uitleg, instructies, informatie en ook tijdens de afgelopen 4 dagen was er ’s avonds een briefing over de gang van zaken. Briefings die steeds last-minute via een PowerPoint werden geüpdatet. Planningen werden aangepast zonder dat wij er last van hadden. Alles werd geregeld. En verder hoefden wij dus maar instructies op te volgen. Een keer niet moeten nadenken, heerlijk! Zeker voor een groep mensen met MS, waarbij al eens cognitieve problemen spelen :-).
Foto onder: de effectief gewandelde route.
Onze wandeling was woensdag gepland, een dag waarop er kans was op regen en onweer. Om die reden is die een dag vervroegd naar dinsdag. Een voorspelde zonnige dag. Dat hield in dat we de dag na de lange busreis van 12 uren meteen in actie moesten komen. Dus vroeg opstaan om zeker vóór 17:00 de téléphérique terug naar beneden te kunnen nemen.
De “beklimming” was pittig, daar ga ik niet over liegen. De eerste helft was best een lang steil stuk, 900 hoogtemeters over een afstand van 7 km ongeveer. De tweede helft viel voor mij beter mee, 500 hoogtemeters over weer eens 7 kilometer. Het was wat technischer door de onregelmatige ondergrond, maar ik hou daarvan. Wel had ik daardoor minder tijd om rond te kijken, want ik moest opletten waar ik mijn voeten zette.
Tijdens de wandeling waren de militairen onze buddy’s. Zelf had ik er persoonlijk geen, omdat dat ook niet echt nodig was en er anderen waren die wel iemand nodig hadden ter ondersteuning. Zowel letterlijk fysiek alsook mentaal. Na afloop vond ik het wel jammer dat ik daarom niemand had om persoonlijk te bedanken. Uiteraard heb ik dat achteraf wel via de kolonel gedaan. Nu ja, wij mochten hem Dirk noemen ;-). En de laatste dag heb ik me toch nog even laten helpen met het dragen van mijn koffer door militair/barman Marc.
Onze aankomst bij de finish was een emotioneel moment, dat supertof was aangekleed door defensie; muziek op (On met la patate, we are the champions, Conquest of Paradise) en de BAFS stond ons op te wachten om ons persoonlijk te verwelkomen en te feliciteren. Dat ging hier en daar gepaard met wat traantjes, maar vooral veel lachende gezichten. Er was opluchting, trots en voor een enkeling teleurstelling omdat het niet was gegaan zoals gepland.
’s Avonds was er dan een feestje; onze prestatie vieren met muziek, drankjes en wat snacks op tafel. Na een vermoeiende dag was dat voor iedereen een vrije keuze om daar wel of niet bij aan te sluiten. Want met MS speelt er vaak wel extra vermoeidheid op, maar ook lichamelijke beperkingen. Sommigen gingen slapen. Voor mij ging het nog. Zoals er op voorhand al werd verteld, speelt de adrenalinerush van de wandeling gehaald te hebben ook wel mee. En voor mij ook wel FOMO, zeker als het maar zo kort duurt. Alles eruit halen, he, haha. Voor sfeer en gezelligheid was het alvast een dikke 10!
Ik heb me geamuseerd met mensen die ik nog maar kort kende. Sommigen van de voorbereidende wandelingen, anderen pas sinds de busreis van de dag ervoor. Gedanst, gezweet, een paar wijntjes gedronken (maar niet teveel) en niet nadenken, maar gewoon “gaan”. Iets wat langzaamaan al eens wat beter lukt door het vaker te doen. Maar ook de setting en de personen rondom mij spelen daar toch in mee.
Foto onder: mijn kamergenoten en ik. Vlnr Tine, Nathalie, Ine en ik.
Woensdag kregen we de kans om de gletsjer te bezoeken en erna naar Aiguille de Midi te gaan met enkele liften. Daar heb ik met veel plezier gebruik van gemaakt. Hoewel dat 2de op een hoogte van 3842 meter toch een belevenis was. Nathalie en ik voelden ons echt “mottig”, zoals ze dat zeggen, door de ijle lucht met weinig zuurstof. We moesten regelmatig gaan zitten en geraakten nauwelijks de trappen op. Ik heb de hele wandeling dinsdag geen “hulp” nodig gehad. Daar bovenop de Aiguille de Midi kreeg ik die ongevraagd wel van Koen door me te laten proberen rustig in en uit te ademen. Een confronterend moment, omdat ik me zelden lichamelijk zo slecht voelde en het gevoel had hulp te moeten aanvaarden, moeilijk voor mij. De anderen probeerden me al eerder wat te remmen en aan te manen rustig aan te doen. Zoals ik normaal gewend ben om door te gaan, lukte dat nu niet. Even traantjes bij mij. Ik was blij toen we weer op lagere hoogte aankwamen en zowel Nathalie als ik ons weer vrij snel goed voelden en heropleefden.
Foto onder: even lachen lukte nog wel. En we hebben de 4 seizoenen in 1 dag gezien.
Nog tijdens dat hoogtezieke gevoel was er de mogelijkheid om een foto te nemen in een glazen uitbouw met boven, opzij en onder zicht op de omgeving. Lees: je kijkt door de glazen vloer heeeeel diep naar de rotsen beneden en staat een beetje “in de wolken”, als die er zijn. Ik wilde wel meelopen naar daar en zou dan wel zien of ik het zou durven. Met een klein hartje en steun ben ik erin gaan staan voor een foto. Heel alleen durfde ik dat niet aan en ik heb alleen maar naar mijn kamergenoten gekeken, die nog binnen stonden. Een kleine overwinning, maar niet helemaal, want ik durfde niet naar beneden te kijken.
De rode draad tijdens deze 4-daagse was voor mij herkenning, begrip voor elkaar en lachen. Dat laatste vooral met de situaties die ontstaan door onze cognitieve problemen. Ik hoefde eens niet te verbloemen hoe vaak ik iets vergeet of kwijt ben. Om de 5 minuten was er wel iemand van ons “kamergroepje” die vroeg waar zij haar liftkaart, gsm, portefeuille of iets anders gelegd had. Weer allemaal samen zoeken en mee nadenken… Het was ook niet abnormaal als iemand iets aan het vertellen was en ineens niet meer wist waarover die het had. Ook niet als we beiden na een onderbreking niet meer wisten wat we nu eigenlijk aan het zeggen waren. Iets dat normaal op latere leeftijd pas optreedt, maar nu dus in onze groep niet zo oude mensen.
Er was zoveel onderling begrip. We hebben zo vaak tegen elkaar gezegd:”Ik snap dat”. Dat was voor mij zo’n allesomvattend gevoel, iets dat ik ook niet aan iemand anders kan uitleggen. En ook iets dat ik niet verwacht had te ervaren. Te voelen dat iemand weet wat ik zelf voel of ervaar.
We hebben veel gelachen samen, tot aan de slappe lach toe, er mocht al eens geschampt worden op elkaar. Met een groepje van 4-5 personen was er een grote klik en hadden we dezelfde humor. Dat groeide organisch. Maar ook met de rest van onze grote groep was er fijn contact en stond iedereen open voor een praatje en het uitwisselen van ervaringen, al of niet MS-gerelateerd.
Deze prachtige reis, want dat was het in meerdere opzichten voor mij, ging voor mij over perspectief, doorzetten en naar je lichaam luisteren. Sommigen van ons hebben de wandeling noodgedwongen anders aangepakt dan gepland; pas de 2de helft inspringen, tussen de 1ste en 2de helft moeten onderbreken maar wel weer met het treintje aansluiten bij de rest die de 2de helft wel deed zodat iedereen wel aan de finish stond, de eerste helft vroegtijdig moeten onderbreken en weer aansluiten tijdens de 2de helft,… Die mogelijkheden werden allemaal mogelijk gemaakt door de buddy’s. Zij bleven bij eenieder die dat nodig had, begeleidden hen persoonlijk naar beneden of naar boven en terug, verleenden eerste hulp, namen rugzakken over als het iemand te zwaar werd, ondersteunden letterlijk mensen met 2 of 3 tot over de finish en benadrukten herhaaldelijk dat ze er voor ons waren.
Over onderbreken; ik gebruik opzettelijk niet het woord opgeven. Want dat deed niemand. Situaties zijn met MS niet altijd in te schatten. Maar ook kwaaltjes die los stonden van MS speelden bij sommigen op. Dat is voor mij niet opgeven, maar luisteren naar wat je lichaam aangeeft. Frustrerend op dat moment, maar wel de verstandigste keuze.
Alle berichtjes die ik van tevoren, maar ook na mijn aankomst, kreeg via allerlei kanalen waren voor mij echt een boost. Ik ben enorm dankbaar voor de steun van Stijn, de kinderen en mijn omgeving en voor de kans op deze ervaring met de mensen van de BAFS en de MS-Liga. Ook deze laatsten hebben hier zoveel energie in gestoken! Ze waren er altijd voor ons, steeds positief en begripvol en ze liepen de wandeling gewoon mee. Hoe cool is dat!
Ik ben ontzettend overweldigd door alle indrukken en ervaringen van de afgelopen dagen. Alles moet nog bezinken, op dit moment ben ik vooral emotioneel (met huilen en alles) en weet ik niet wat er gebeurt. De komende dagen en misschien weken ga ik met veel heimwee hierop terugkijken.
Wat een mooi verhaal. Mooi in de zin van…..de hele organisatie, de dapperheid van jou ( EN van alle deelnemers ), het doorzettingsvermogen, hoe hard je gewerkt hebt hiernaartoe. Enorm respect voor de manier, je positiviteit,hoe je omgaat met de MS in jouw leven. Ik kan me niet indenken wat dat allemaal betekent op alle vlakken. Maar dat er altijd wel hoogtes en laagtes zijn. Je bent een bijzonder,krachtig persoon. Chapeau!!! Dikke knuffel.
Dank u wel, lieve tante ❤️. Het zijn ook deze aanmoedigingen die me de kracht geven om ervoor te blijven gaan
Hallo Daphne, wat een ontroerend mooi verslag van jullie reis. Wat voor veel mensen zonder aandoening al een pittige onderneming is, hebben jullie toch maar gerealiseerd. En prachtig de ondersteuning die jullie kregen, de aanmoediging, de kans – voor degenen die het nodig hadden – om met onderbreking de bestemming te bereiken. Dikke pluim voor deelnemers en organisatie.
Dank u wel, Inge! Het was een heel indrukwekkende en emotionele ervaring. Om nog heel lang met plezier aan terug te denken ❤️