11) Balans – of niet

Ik heb een goed leven, laat ik daarmee beginnen. Ik ben voor heel veel bewust dankbaar en dat geeft me kracht. Die basis en dat voorbeeld heb ik van thuis uit meegekregen. Het gevoel dat alles altijd goed komt, dat we meer aan kunnen dan we denken, dat er altijd mensen voor je zijn. Dat we er zelf voor anderen mogen zijn.

Regelmatig schrijf ik over mijn leven met MS en soms ben ik bang dat ik klaag of niet dankbaar overkom voor wat er wel is.

Voor mij voelt het net het tegengestelde. Ik sta nog steeds positief in het leven. Dat is een oergevoel dat overheerst op alles wat er voor de rest gebeurt.

Wil dat zeggen dat ik licht over zaken heen ga? Ik merk dat mensen dat af en toe denken. Geloof me als ik zeg dat ik een meester ben in het overdenken en invullen voor anderen, in het bedenken van worst case scenario’s.

Toch lach ik veel en vaak is dat oprecht, soms camouflage. Degenen die dicht bij mij staan en me kennen, weten dat en prikken er doorheen.

Ik wil zaken niet dramatiseren, maar ook niet minimaliseren. Al vinden mijn vriendinnen soms dat ik meer naar het laatste neig. Ben ik dan te optimistisch? Of realistisch? Ik laat het in het midden.

De laatste maanden waren wat zwaarder dan normaal. Nog steeds probeer ik een evenwicht te vinden tussen activiteit en rust. Dat zal een blijvertje zijn. Ik slaap een keer of 3-4 per week na het werk of na een activiteit in het weekend. Soms ben ik dan uitgerust, soms ook niet. Ik las deze week ergens dat bij MS slapen niet altijd helpt tegen de vermoeidheid.

Goed, waarom ben ik dan nu zo moe? Ondanks dat ik minder avonden vol plan (jaja, agendabeheer, ahum), blijft mijn werk als verpleegkundige wel aanwezig. Daarin ben ik niet geminderd. We maakten onder collega’s een periode door waarin we allemaal meer moesten bijspringen in de verzorging, omdat er geen ander personeel was. Er was een extra weekend dat ik bereikbaarheidsdienst had. We maakten allemaal overuren. Iets met griepseizoen. Griep die mij gelukkig bespaard bleef.

Daarbij spelen er op organisatie- en beleidsniveau zaken waar we mee te dealen hebben en waarbij ik ervoor gekozen heb om daar -tijdelijk- meer energie in te steken. Energie die weinig oplevert voor mijn gevoel. En waarin ik nu een keuze zal moeten maken of ik dat wel wil blijven doen ten koste van mijn gezondheid. Het antwoord is voor mij duidelijk; niets mag ten koste gaan van mijn eigen gezondheid.

Maar ik heb me samen met mijn collega’s -misschien niet helemaal op de juiste manier?- ingezet voor iets dat ons aan het hart ging en daar heb ik geen spijt van.

Sinds begin januari liepen er allerlei medische onderzoeken, die ze in Noorderhart in Pelt jaarlijks doen om de ziekte op te volgen. Allemaal geen superinvasieve onderzoeken, maar het is toch steeds naar daar rijden en bepaalde onderzoeken waren echt vermoeiend (cognitieve/geheugentesten en de MEP). Ze zijn nu afgerond, dus dat hoofdstuk kan ik even afsluiten. Over de uitslagen misschien meer via sociale media (of hier).

Dan de massages; deze heb ik al verminderd, er is ook een klantenstop sinds vorige maand. Is dat voldoende om aan mijn rust te komen? Ik weet het nog niet. Het blijft een moeilijke evenwichtsoefening. Ga ik dit blijven kunnen doen en zo ja, hoe lang? In ieder geval doe ik dat nog steeds met veel plezier!

En oh ja, had ik carnaval al vermeld?

Vandaag was ik “ziek”; om 4:30 wakker geworden van een krampende buikpijn, die tot 11:00 duurde. Naar mijn idee geen link met MS, hoewel darmproblemen (als het dat was) wel vaker voorkomen daarbij. Maar ik wil niet alles zien in het licht van MS. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal ook los daarvan. Ik weet nog steeds niet wat het geweest is.

De 3 klanten die zouden komen, heb ik afgezegd en gelukkig waren ze alledrie heel begripvol en zeiden ze eerst voor mezelf te zorgen en rust te nemen.

Voor mezelf is het echter dubbel. Ik ben zo blij dat mijn klanten dit snappen en mij die rust gunnen. Stel je voor dat ik 3 boze klanten zou hebben, dat is ook nogal stress.

Aan de andere kant vind ik het echt niet fijn te moeten afzeggen en ben ik bang dat mensen me, omdat ik er zo open over ben, gaan zien als een “zieke”. Zo voel ik me absoluut niet.

Een proces van loslaten in vele opzichten; ik kan de gedachten van anderen over mij niet beïnvloeden. Mijn eigen gedachten daarentegen wel.

Wat ik dus aan zelfzorg gedaan heb vandaag: onder een dekentje op de bank gelegen, een warm pittenkussentje op mijn buik gelegd (hielp niet), 2 paracetamols genomen (hielp ook niet), op de bank gelegen met Netflix (diende als afleiding), een afspraak gemaakt bij de huisarts en die weer afgezegd toen bleek dat de klachten weg bleven en toch even een wandeling in het bos gemaakt. Het was prachtig lenteweer en het deed goed. Op het gemak tussen de fluitende vogeltjes en de ruisende bomen. De positieve noot van de dag!

Misschien denken jullie: deze blog schiet ook van het een naar het ander. Ja, dat klopt, zo gaat mijn leven, hahaha. Ik hou van afwisseling, zowel actie als rust. Net zoals ik van chips en chocolade kan genieten, liefst door elkaar. En net daarom vind ik het zo moeilijk om regelmaat te houden.