Begin 2025 was het plan: nadenken over mijn loopbaan. De verhouding Envida-massagepraktijk. Wat wilde ik nog uitbouwen in mijn eigen praktijk en wat was daarvoor nodig? Zou ik 28 uren bij Envida blijven werken of wilde ik minderen ten goede van de praktijk? Zou ik ooit volledig voor de massagepraktijk gaan?
Na alle opties te hebben overwogen was de conclusie sowieso al dat ik bij Envida wilde behouden wat er was. Mijn job als wijkverpleegkundige is inhoudelijk heel gevarieerd en ik heb fijne collega’s. En laten we er geen doekjes om winden; ik bouw er pensioen op en de extra voordelen die erbij komen kijken zijn ook mooi meegenomen. Dat is heel anders als ik volledig als zelfstandige zou gaan werken.
Vanaf eind april veranderde er ineens van alles met een diagnose MS. Opnieuw moest ik over mijn toekomst nadenken en dezelfde vragen passeerden nogmaals. Maar de conclusie bleef dezelfde. Even heb ik overwogen om 24 uren te gaan werken bij Envida, maar er toch van afgezien. Ik zou wel zien hoe het ging en heb mijn werkdagen aangepast. Geen dagen van 9 of 9,5 uur meer om op 3 dagen aan 28 uur te komen. Wel dagen van maximum 8 uren, door om de week een dag extra te werken.
Met de massages ligt het anders. Mijn energie is nu nog kostbaarder en als ik doorging zoals ik bezig was, zou er niets veranderen. Maar stoppen met masseren is voor mij geen optie. Ik doe het te graag!
Het aantal massageklanten per week heb ik dus wel verminderd. Het geeft me meer rust, letterlijk, maar ook in mijn hoofd. Meer ruimte om te bewegen, ook letterlijk, want het op peil houden van mijn conditie is nu eens zo belangrijk.
Maar het zorgt ook voor een beetje stress. Want de vaste klanten die er al zijn wil ik uiteraard nog steeds hun afspraak gunnen. De agenda zit nu 2 maanden op voorhand vol. Ik moet erg de neiging onderdrukken om toch klanten nog ergens tussen te plannen ten koste van mezelf. Weer iets bij dat leerproces van grenzen aangeven.
Dan de vraag of ik met minder klanten per week nog de routine en professionaliteit behoud waar ik voor sta. Want de opleidingen die ik vooral wil blijven volgen, wil ik zeker ook integreren in mijn massages. Daar doe ik het natuurlijk voor. Ga ik dat nog kunnen blijven doen? Voor mij is het antwoord: JA. Daar blijf ik voor gaan en ik weet ondertussen dat ik wel wat te bieden heb op massagegebied.
Alle leuke dingen schrappen is niet de bedoeling. Al ga ik wel constant blijven evalueren wat mijn energie waard is. Dat blijft waarschijnlijk een lopend proces. En een voor mij moeilijk proces. Je ziet niets aan mij, ik zie ook niets aan mezelf. Maar ik voel wel vaker extreme vermoeidheid die ik eerder steeds negeerde. Want van vermoeidheid ga ik niet dood. Maar het kan wel klachten uitlokken met eventueel blijvende schade. Rust is dus preventie. En het evenwicht zoeken tussen rust en behoud van conditie blijft een zoektocht.
Er is dat rouwproces van niet meer volledig het leven te kunnen leiden zoals ik deed. Dat besef is nu gaande en daar heb ik moeite mee, zowel mentaal als in de praktische uitvoering. Hoewel het me ook wel wat oplevert. Bewustzijn, bewuster leven, bewustere keuzes maken.
Het belangrijkste is: ik geniet van mijn leven en zie zoveel moois om voor te leven. Ik wil me niet druk maken over wat er allemaal zou kunnen mislopen, want niemand zegt dat dat ooit gebeurt. Bovendien leef ik niet meer in het nu als ik daar constant mee zou bezig zijn. En ga ik de prachtige dingen van NU missen.
Het leven is gewoon mooi!
Foto met de beste broer <3
