Het was de eerste week dat ik nog eens 4 dagen voor Envida werkte.
Om mijn 28 contracturen beter te verdelen, zodat ik geen dagen van 9 of 9,5 uur meer hoef te doen.
Dat evenwicht houden bij MS, weet je wel…
Dus afgelopen week: maandag, woensdag, donderdag en vrijdag werken. Waarvan woensdag en donderdag om 7:00 beginnen. Nu heb ik dat altijd wel onmenselijk vroeg gevonden; om 5:30 opstaan.
Het was inhoudelijk druk op het werk, woensdag was extra vermoeiend na om 5:30 te zijn opgestaan. Dus ik besloot ‘s avonds te luisteren naar mijn lichaam en niet te gaan sporten na mijn bankslaapje. Dat zou ik dan donderdag wel doen.
Donderdag (ook op van 5:30) ging ik zoals met mezelf afgesproken -na weer een slaapje- naar “body sculpt” bij Paula. Na 15 minuten was ik al kapot. Ik voelde me echt niet goed eigenlijk, en overwoog serieus om op te geven. Noot: ik had ook nog niet echt veel gegeten. Maar ik ging door en probeerde te doen wat wel lukte. Dat is het motto ook op mijn werk; kijken naar wat wel kan. Niet alle oefeningen deed ik volledig mee, want het ging echt niet.
Daarbij stond ik op de eerste rij. Dan komt er toch blijkbaar een egootje naar boven dat niet wil laten zien dat ik zou opgeven. Hoewel het zo ook wel duidelijk geweest zal zijn dat ik er niks van bakte 😆.
Na echt de minuten te hebben afgeteld en de volledige les te hebben afgewerkt op halve kracht (als het dat al was), wandelde ik naar huis.
Resultaat vrijdag: spierpijn aan mijn benen, want er zaten wel wat squats tussen woensdag. En niet de gewone spierpijn, nee, van die spierpijn waarvan ik niet meer kan bukken of gaan zitten zonder mij eerst tegen te houden met mijn armen. Waardoor ik geen trap meer af kan zonder pijn.
Zondag 25/1 wil ik graag mee rennen met Zweit veur Leid ten voordele van het goede doel. Ik heb me al een tijd geleden ingeschreven via Envida en een vriendin en haar dochter gaan ook mee. Ik heb echter al een tijdje niet meer gejogd.
Dus vrijdagavond toch 4km gaan rennen in de hoop dat ik die spierpijn van donderdag er een beetje kon uitlopen.
Dat is mislukt, eigenlijk heb ik het waarschijnlijk alleen maar erger gemaakt, dus momenteel loop ik als een 80-jarige door het huis 🫢. Heb pijn bij het wandelen, vooral als ik een tijdje heb stilgezeten.
Ik zal wel teveel hebben gedaan, ik wil zo graag aan die conditie blijven werken. Die gaat namelijk sneller achteruit dan dat ik hem opbouw.
Het blijft moeilijk om die balans te houden. Te weten wat ik voel. Daar ook naar te luisteren en mij aan te passen. Wanneer ben ik echt te moe om nog iets te doen en wanneer voel ik mij na het sporten beter? Ik kan er nog geen pijl op trekken. Ik heb er nog wat in te leren.
Maar donderdag voelde ik stiekem wel dat het niet heel goed was. Ik had moeten luisteren.