Ik heb een haat-liefdeverhouding met social media.
Voila!
En wellicht ben ik zeker niet de enige.
Waarom dat dubbel gevoel? Wel, de liefdesverhouding zit in het schrijven dat ik wel eens graag doe, in het maken en delen van foto’s en een stukje van mijn leven, de interactie met anderen (vrienden, familie, andere professionals,…), de herkenbaarheid van situaties en het gevoel niet alleen te staan met iets.
Ik vind mooie, toffe foto’s maken leuk. op een amateuristische manier welteverstaan. Gewoon met mijn smartphone, waarvan ik niet weet hoe ik alle instellingen van de camera optimaal kan benutten.
Het maken van reels vind ik tof, vooral omdat het voor mezelf herinneringen zijn aan mooie momenten. Maar ook omdat ik er enige creativiteit in kwijt kan. Al ben ik zeker geen expert hierin, wel lerende.
Ook volg ik graag anderen om te zien waar ze mee bezig zijn, zit ik in facebookgroepen waar ik gelijkgestemden vind, kom ik leuke activiteiten tegen en doe ik inspiratie op over allerlei zaken; levenswijsheid, creativiteit, artikels om over na te denken, nieuwe muziek leren kennen, nieuwe mensen leren kennen.
De haatverhouding dan.
DIE ALGORITMES! En alle influencers die je tips willen geven over hoe dit in je voordeel te laten werken.
Wel, ik heb er niets mee en ben er ondertussen klaar mee. In het proces van meer mezelf te zijn, me niet meer zoveel van andermans mening aan te trekken en me niet in dat keurslijf te willen laten dwingen werkt dit niet voor mij. Dus ik heb het losgelaten om me naar dat algoritme te schikken, dat ook nog eens om de zoveel tijd verandert. Dat betekent dat ik posts maak wanneer IK daar zin in heb, over WAT ik wil en WANNEER ik dat wil. Behalve dat ik geplande posts toch wel soms om 7:30 plan of rond 18:00. Maar dus niet meer dagelijks berichten, verhalen of reels post. Liever vaar ik op mijn inspiratie. En is die er ineens heel veel, kan ik posts maken en plannen.
Maar…. ik stel me vragen als: is die foto wel mooi genoeg; staat er niet teveel rommel op de achtergrond, kijkt iedereen leuk genoeg, is het licht goed? Is het nodig dat ik me laat begeleiden door een professional om waardige “content” te maken? Waar komen in godsnaam ineens termen vandaan als “hook, caption en prompt” en word ik oud? Zou ik niet beter meer gebruik maken van Canva en Capcut voor mijn berichten? Wat met al die adviezen die mijn collega’s geven over leefstijl; wordt dat ook van mij verwacht, helpt dat mijn pagina? Moet ik mezelf meer laten zien op filmpjes, liefst waarin ik ook nog wat zeg en nog beter, live?
Ik wil via social media mijn dagelijks echte leven en de massages tonen. Zonder een marketingopleiding te hebben gehad, een coach onder de arm te hebben genomen of iets dergelijks. Niet dat ik dat afkeur, maar het voelt soms alsof “gewoon zijn” niet meer interessant is. Alsof niet voldoende volgers hebben niet goed genoeg is. Alsof we constant moeten blijven groeien, meer meer meer moeten willen en persoonlijke ontwikkeling snel moet gaan en op zoveel mogelijk manieren. Alsof alles meteen perfect moet zijn. Alsof gewoon tevreden zijn met hoe het is -ook die imperfectie- of hoe/wie ik ben achteruitgang betekent. Laat staan dat ik dat ook nog eens toon aan de buitenwereld.
Ik ervaar dit als een niet aangename druk, maar dat zegt uiteraard veel over mezelf en voelt ook niet constant zo. Het lukt vaak om dit los te laten, maar omdat deze zaken op social media zo vaak voorbij komen, word ik er steeds mee geconfronteerd. Het is mijn eigen onzekerheid die ik laat gevoed worden en dat kan ik natuurlijk ook laten voor wat het is.
Soms lijkt het alsof alles zo snel moet; leren omgaan met de veranderingen binnen social media, de nieuwe apps die erbij komen. TikTok; ik kan er niet mee overweg tot nu toe. Threads; doe ik niets mee. Alle instellingen van mijn camera op de smartphone; is daar een cursus voor -wellicht wel? En wil ik dat dan ook, wil ik daar tijd voor maken? Mijn tijd is me zo dierbaar.
Anderen lijken er zo mee weg te zijn, geen probleem, doen we even erbij. Ja, lijken, misschien ís dat wel helemaal niet zo. Ondertussen klink ik als een oud wijf, hahaha. Maar goed, ik ben dan ook geen 20 meer.
De eenvoudige dingen in het leven zijn voor mij zo mooi en belangrijk en de kern van waar alles om draait, de core business. En het liefst van al aan een traag tempo. Misschien geef ik die indruk niet op social media, maar ook dat is een valkuil. We laten allemaal zien wat we willen en niet wat we niet willen. Ook ik. Dat maakt dat we waarschijnlijk allemaal een verkeerd beeld van elkaar hebben.
Voor mij blijft het een oefening de balans te houden tussen laten zien waar ik van geniet en ook te tonen wanneer het leven niet geeft wat ik zou willen. Zonder klagerig over te komen of dat het lijkt alsof ik om aandacht vraag. Maar is niet iedereens post een vraag voor aandacht? Andere discussie, waar ik hier niet verder op inga.
Mijn conclusie is: mijn prioriteit ligt niet bij het constant up-to-date blijven binnen social media. Wel bij het menselijke contact. Misschien is dat een soort zelfmoord voor mijn accounts, maar ik verkies trouw aan mezelf en echtheid en als het niet bij me past om het op de manier te doen die er “verwacht” wordt, dan maar niet.
Graag stop ik mijn kostbare tijd in wat echt belangrijk is; mijn gezin, familie en heel lieve vrienden en vriendinnen. Nieuwe toffe mensen leren kennen, creatief bezig zijn, nieuwe dingen ontdekken of leren omdat ik dat zelf wil, niet omdat het verwacht wordt. Die zaken gaan altijd voor op social media, chats, posts.
Toch ben ik er dus wel graag mee bezig, met die soosjul miedieja :-). Ik stop er op momenten van inspiratie veel tijd in die niets extra opbrengt in geld voor de massages. Want ik heb gewoon een limiet aan klanten per week en dat blijft zo. En ik verkoop geen producten, enkel diensten. Die massagemomenten geraken gelukkig wel heel goed gevuld. Maar ik beleef er ook plezier aan om te posten wat ik post. Ik ga er dus voorlopig niet mee ophouden!